Dołącz do czytelników
Brak wyników

Studium przypadków

30 sierpnia 2018

NR 22 (Sierpień 2018)

Rola i pozycjonowanie leczenia żywieniowego w chorobie Leśniowskiego-Crohna

0 53

Żywienie enteralne (dożołądkowe, dojelitowe) to jedna z najbardziej skutecznych i najbezpieczniejszych terapii indukujących remisję w chorobie Leśniowskiego-Crohna (ch. L.-C.) u dzieci. Jest to leczenie rekomendowane przez ECCO/ESPGHAN [1]. Żywienie enteralne w ch. L.-C. u dzieci, jak wykazały metaanalizy, ma w indukcji remisji skuteczność przekraczającą 80%, a także efektywność lepszą lub równą sterydoterapii. Wiedzie ponadto do znacznej poprawy przyrostów masy ciała i wzrastania, lepszych niż w grupie leczonej sterydami [2, 3].

W żywieniu enteralnym w ch. L.-C. stosuje się diety pełne, zawierające wszystkie składniki niezbędne do odżywiania chorego:

  • diety polimeryczne – zawierają białka niepoddane procesom enzymatycznym; standardowe zawierające 1 kcal/ml (15% do 20% kalorii z białka, 45% do 60% z węglowodanów i 30% do 40% kalorii z tłuszczów) – w praktyce są najczęściej stosowane m.in. ze względu na smak pozwalający niekiedy na przyjmowanie ich drogą doustną, a nie przez sondę. Zwykle diety te są izoosmolarne, bezlaktozowe i bezglutenowe. Poza tym stosowane są także diety polimeryczne zawierające 1,5 kcal/ml i 2 kcal/ml;
  • półelementarne – oligomeryczne, polipeptydowe – mieszanina aminokwasów, di- i tripeptydów;
  • monomeryczne, elementarne – składają się wyłącznie z wolnych aminokwasów.

Efektywność terapeutycznych diet polimerycznych, półelementarnych i elementarnych jest taka sama.

Żywienie enetralne w ch. L.-C. ma wielokierunkowe działanie – poza hamowaniem stanu zapalnego w nie w pełni wyjaśnionym mechanizmie pozwala na odwrócenie typowego dla tej choroby zahamowania przyrostów masy ciała i wzrostu, ale także niekiedy skrajnego wyniszczenia.

Złożone i nakładające się mechanizmy wiodące do zahamowania wzrostu w ch. L.-C. ilustruje rycina 1.

Sposób prowadzenia żywienia enteralnego w ch. L.-C.

Sposób stosowania preparatów:

  • 130–150% zapotrzebowania w przeliczeniu na masę ciała,
  • doustnie, sondą dożołądkową, dodwunastniczą, przez gastrostomię,
  • czas leczenia: 4–6 tyg.,
  • dożywianie nocą (5 dni/tydz.).

Preparaty:

  • diety polimeryczne, półelementarne i elementarne.

Żywienie enteralne można prowadzić w postaci bolusów lub w postaci żywienia ciągłego, zarówno metodą grawitacyjną (kroplówka), jak i za pomocą pompy (łatwiejsze i dokładniejsze). Ciągłe żywienie jest zwykle lepiej tolerowane, dostarcza więcej energii oraz daje lepsze przyrosty masy ciała. Żywienie w bolusach uważane jest za bardziej fizjologiczne i, o ile to możliwe, jest preferowaną metodą leczenia żywieniowego. 

Żywienie do żołądka bolusami zwykle zaczyna się od podaży zapewniającej 25% zapotrzebowania na składniki pokarmowe podzielone na odpowiednią liczbę posiłków. Następnie kontrolując tolerancję żywienia, zwiększa się codziennie ilość odżywki o 25% zapotrzebowania/dzień aż do osiągnięcia optymalnej podaży pokarmu. 

W przypadku konieczności ciągłego żywie...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Forum Pediatrii Praktycznej"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • Dodatkowe artykuły niepublikowane w formie papierowej
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy

    Piotr Albrecht

    prof. dr hab. n. med.; specjalista z pediatrii, gastroenterologii i gastroenterologii dziecięcej. Klinika Gastroenterologii i Żywienia Dzieci WUM.

    Autor ponad 197 publikacji, IF >55; liczba cytowań z bazy Scopus – 391 bez autocytowań; h index = 10. Ponad 16 tysięcy endoskopii górnego i dolnego odcinka przewodu pokarmowego z polipektomiami, rozszerzaniem przełyku i usuwaniem różnorodnych ciał obcych z żołądka i przełyku. Popularyzator nauki i wiedzy: redaktor naukowy podręcznika: Gastroenterologia Dziecięca – Przewodnik lekarza praktyka – Czelej 2014 oraz tłumaczenia z języka niemieckiego podręcznika: S. Illing, S. Spranger, „Pediatria – Poradnik kliniczny”. Urban&Partner, Wrocław 2001; 16 lat współpracy z miesięcznikiem „Dziecko” – konsultacje, własna dwustronicowa rubryka odpowiedzi na pytania rodziców; autor rozdziału: „Pierwsza pomoc”, w wydawnictwie pt. Rower, Pascal, 2004; autor książek: Albrecht P, Niecikowska O. „Rodzice pytają, pediatra odpowiada”. Prószyński i S-ka, 2000, Warszawa; Szajewska H, Albrecht P. „Jak żywić niemowlęta i małe dzieci”. PZWL – ostatnie wydanie 2009. Redaktor naczelny czasopisma „Pediatria Współczesna – Gastroenterologia, Hepatologia i Żywienie Dziecka”, redaktor prowadzący „Forum Pediatrii Praktycznej”. Członek Zarządu Głównego PTP, konsultant wojewódzki – gastroenterologia dziecięca. Zainteresowania: narciarstwo, kajakarstwo, muzyka, ogrodnictwo, majsterkowanie.